Slecht nieuws: Dez op kamers is niet meer.
Maar! Er is hoop. It’s bigger, better and improved: http://cityholders.wordpress.com ! Inderdaad, ik ben weer terug in blogland en zal Cityholders regelmatig updaten. Hou de blog goed in de gaten dus, of meld je aan om automatisch op de hoogte gehouden te worden.
Veel leesplezier!
De maand juni is aangebroken. Juni, ook wel bekend als de maand dat ik naar huis kom. Het aftellen is begonnen: nog 19 dagen!
Studie
De studie gaat redelijk. Mijn eerste essay is nagekeken en graag deel ik mee dat ik een A- heb gehaald. Ben er zelf behoorlijk tevreden en blij mee. De kritiek was erg lovend, dus dit is een goed begin. Mijn tweede essay wil ik het liever niet over hebben. Het onderwerp behoort toe aan een Nederlandse docent op de universiteit en ze kwam nogal no-nonsense over. Door gebrek aan motivatie, tijd en andere omstandigheden heb ik lang niet alle tijd en moeite erin gestoken die ik erin had moeten steken. Ik kan alleen maar hopen op een magere voldoende en zal vanaf heden mijn neus niet meer uit de boeken halen, voor een goede afronding van het vak.
Dat gezegd hebbende, ben ik dus al aan het leren voor mijn tentamens. Ik moet zeggen dat ik me verplicht voel om voldoendes te halen. Niet alleen hangt vijfentwintig procent van mijn Erasmus beurs er vanaf (je bent Nederlander of niet), maar ook omdat ik te gast ben hier, vind ik dat ik het niet kan maken om niet mijn best te doen. In ieder geval heb ik een goed begin gemaakt en ik hoop mijn semester hier ook goed te kunnen afsluiten. Studeren blijft lastig, vooral het begin. Als ik eenmaal bezig ben dan gaat het prima en daar kan ik dan ook veel voldoening uit halen. Alleen het beginnen eraan. Daar moet ik nog wat op verzinnen.
Sockman is *het* beeld van Lboro. En zoals je ziet vertelt hij hele goede grapjes. En op de achtergrond trouwens Primark <3
Bezoek
De laatste weken zijn aangebroken, maar lang treuren zullen wij niet. Na een online vriendschap van meer dan vijf jaar tussen twee Engelsen dames, een Amerikaanse en je raad het al: moi, gaat het na zo’n twee jaar plannen eindelijk gebeuren: de group meeting. De twee Engelsen and me, myself, hadden elkaar al meerdere malen ontmoet. Maar de Amerikaanse heeft Europa nog nooit gezien en weekendjes plannen, zoals de Engelsen en ik doen, is natuurlijk onmogelijk. In 2008 stelde ik de vraag wanneer we eigenlijk een keer met z’n vieren zouden proberen af te spreken. 2010 bleek het jaar te zijn. Hoewel studeren in de UK altijd al een optie is geweest voor mij, wil het toeval dat ik er dit jaar zit. De laatste weken zal ik dus gezelschap uit Amerika hebben.
Ik kan werkelijk waar niet omschrijven hoe verschrikkelijk veel zin wij alle vier hebben in de meeting. Al twee jaar lang schrijven we erover, gaan er mailtjes met “omg, we should do this or that in 2010” heen en weer, fantaseren we hoe we straks in een pub onze verhalen delen, in plaats van online en herinneren we elkaar random aan het event met simpele kreten als “wheee!”. Mijn bezoek arriveert aanstaande zondag en blijft gezellig hier tot het einde van mijn semester (en ja, ik zal braaf mijn tentamens gaan leren en maken).
Diefstal
Helaas had ik al eens de “duistere kant” van Engeland meegemaakt, toen ik een paar jaar geleden in London bestolen werd. Een aantal tassen werden door een rennend persoon meegenomen, waaronder de mijne. De dief was te traag en niet opgewassen tegen de grote groep mensen die er achteraan gingen (inclusief total strangers. Wat een geweldige mensen bestaan er toch) en wij kregen onze spullen terug.
Helaas liep het niet te lang geleden anders af voor mijn lief en mij. We hadden een leuke lunch met een van mijn Britse vrienden en ineens blijkt mijn tas ergens anders te staan dan bij ons aan de tafel. Ditmaal was er een ware pro aan het werk, die zonder dat ook maar iemand het heeft gezien, onze portemonnees en mijn telefoon heeft kunnen stelen. De stress en het schuldgevoel dat bij zo’n voorval komt kijken is onvoorstelbaar. Er moet een hoop geregeld worden (passen blokkeren, nieuwe aanvragen – wat soms nogal moeizaam gaat mijn Engelse bestaan, een hoop telefoontjes, geregel en navraag.) en ondertussen blijf je elkaar eraan herinneren dat er niemand schuld heeft. Pure pech. Verkeerde plaats en tijd. Je voelt je heel machteloos, maar uiteindelijk kunnen we daar alleen maar blij mee zijn denk ik. Liever dat de persoon in kwestie materiaal van ons afneemt, want dat is te vervangen. Ik had er niet aan moeten denken dat er geweld bij was komen kijken, of dat je het ziet gebeuren en er niets aan kunt doen.
Het wordt overigens heerlijk afgehandeld hier: de politie blijkt totaal langs elkaar heen te werken. Ter plekke is de cctv bekeken en er was te zien wie het had gedaan. Bel je later de politie nog eens op, dan blijkt dat zij er niets van weten. En de manager van de plaats delict vertelde met een lach op haar gezicht dat het de laatste tijd heel vaak voorkomt in hun zaak. Sterker nog, wij waren al de tweede die dag. Fantastisch dat de eetgelegenheid hun klanten erop attendeert dat er dieven actief zijn. (Voor wie de sarcasme niet heeft opgepikt: dit gebeurd dus niet.) Ik weet ook wel dat we die spullen nooit meer terug zien, maar voor je gevoel is het toch wel fijn dat je enigszins serieus genomen wordt.
Geluk bij ongeluk: ik heb gemerkt wat een fantastische mensen in hier in Engeland heb leren kennen. Iedereen staat meteen voor je klaar. Degenen die je niet kunnen helpen me cash bieden eten aan. En mensen die ik slechts enkele keren heb gesproken, nemen meteen contact op om te kijken of ze kunnen helpen. Dat een van mijn Engelse vrienden er was toen het gebeurde, is gewoon een zegen. Ze nam ons mee naar huis en er werd zo goed voor ons gezorgd. Met een oude telefoon voor mij, cash en treinkaartjes stuurde ons met volle buikjes terug richting Loughborough. Fantastisch gewoon, echt waar. Er was een iemand die ons “iets slechts heeft aangedaan” (om het maar even heel plat te zeggen), maar mijn lief en ik hebben ook gemerkt wat voor een lieve, zorgzame en betrokken mensen we kennen. En dit is het gedeelte waar jullie allemaal een traantje mogen wegpinken.
(Puur praktisch: mail me even je nummer door, ik ben de meeste namelijk kwijt. Mijn NL nummer blijft bestaan, maar zal pas actief zijn als ik terug ben. Mocht je mijn nieuwe Engelse nummer nog willen hebben, mail me dan even.)
Eten
Nu ik het er net toch over had, wil ik graag nog eens over het eten hier praten. Het laat me maar niet los. Ik kan er gewoon niets van maken. Laatst besloot een van mijn huisgenootjes dat ze voor me zou koken. Fantastisch lief. Het werd een simpele pasta schotel uit de oven. En om de kaas iets knapperiger te maken, gebruikte ze chips. Echt waar. Platgeslagen chips. Nu moet ik zeggen dat ze in de oven een beetje zacht werden, dat je er niet heel veel van proefde, maar uit beleefdheid heb ik mijn enthousiasme maar uitgedrukt. “Oh wooow! I must admit, I thought it was a bit strange. But this is really good!”. Nou ja, het gaat om gedachte en die was heel lief. Het is echter niet iets wat ik thuis zal overnemen (vrees niet, lief!). Zelf vond ze het trouwens een vreemde combinatie en het was voor haar ook de eerste keer. Chips lijken overigens een vast onderdeel van de lunch. Bij de supermarkten hebben ze hier aanbiedingen voor, onder de noemer meal deal: a sandwhich, a drink and a packet of crisps. Niet dat wij in Nederland fantastisch gezond eten, maar daar worden de chips toch meestal tot de avond bewaard en niet als je ’s middags thuis komt voor je boterhammetje met kaas.
Uit eten gaan naar de ietwat goedkopere plekken betekent vooral burgers in alle soorten en maten. Vlees, groente en aardappelpuree met jus siert een oud Engels gerecht. Of een of ander taartje met gehakt en friet erbij. Zelfs als je uit eten gaat bij een Indiase tent staan er oer-Engelse gerechten op het menu. Engeland lijkt een land van eenvoud als het op eten aankomt.
Pasta met garlic bread. Het is inderdaad brood en geen vis. En het smaakte zoals het eruit ziet.
Voor de rest blijft het moeilijk voor mij hier om te koken. Er is wel genoeg keuze als vegetariër, maar een hoop dingen die ik thuis graag eet, zijn hier gewoon niet te doen. Het smaakt zoet of naar niets. Ik dacht dat meneer Jamie O. er verstand van zou hebben en dus vestigde ik mijn hoop op zijn groene pesto. Ik zag mezelf al fantastische gerechten maken, op smaak gebracht mijn zijn pesto. Maar zelfs die is niet echt op niveau. Ik verheug me er dan ook (al weer) op om bij de AH mijn boodschappen te doen. Vermoedelijk kom ik de eerste weken thuis zo’n vijf kilo aan en ben ik niet uit de keuken weg te slaan.
Gek genoeg valt de Cheesecake Shop dan wel weer in de smaak (letterlijk en figuurlijk)
Zu hause
Zoals eerder geschreven is de allerlaatste maand in Lboro aangebroken. Naar huis gaan is heel dubbel. Stilletjes aan vind ik het wel weer mooi geweest zo. Ik heb zin om ’s avonds bij mijn lief op de bank te zitten, weer elke week met mijn liefste vriendinnetje af te spreken, bij mijn zussen langs te gaan en niet meer al mijn faciliteiten met zeven anderen te hoeven delen. Tegelijkertijd ga ik de Engelse taal missen, want het bekt zo lekker. En ik heb hier een leuk sociaal leven opgebouwd, zoals ik dat thuis niet ken. En ik ga Engeland in het algemeen missen. Het is geen land waar ik voor altijd zou willen wonen, maar het is wel het land waar ik al acht jaar lang gek op ben. Waar ik vrienden heb die ik nu gewoon met de trein kan bezoeken, in plaats van te vliegen. En het is het land waar ik geweldige ervaringen en herinneringen heb.
Hoewel het nog niet voorbij is, merk ik duidelijk dat deze ervaring zijn vruchten heeft afgeworpen. Vooral op persoonlijk vlak. Ik dacht dat ik het allemaal wel wist, ik woonde immers al drie jaar op mezelf en ik was grotendeels toch wel op mezelf aangewezen. Maar zo’n tripje naar het buitenland doet wonderen. Ik heb kanten van mezelf ontdekt waarvan ik niet wist dat ik ze had, of ik ben dingen te weten gekomen die er altijd al waren, maar waar ik gewoon niet van op de hoogte was. Ik heb over liefde, vriendschap en familie geleerd.
Voor mijn vertrek zal ik zeker nog een keer bloggen en na mijn terugkomst gaan we gewoon verder waar we waren gebleven. Voor nu zeg ik: tot de volgende keer!
Geplaatst in Loughborough
Ik woon in een huis met in totaal acht meisjes. En ineens stond er een weegschaal in de badkamer. Hoe kwam hij daar? Van wie is de weegschaal? Hoe lang blijft dit weeginstrument nog staan? Ik heb niet getwijfeld en ben meteen op het blauw witte ding gesprongen. Ik wilde weten wat voor getal de wijzer zou aangeven.
Is het puur vrouwelijk om zo benieuwd te zijn naar het getal dat aangegeven wordt? Ik kan me enkele mannen inbeelden die hun gewicht willen bijhouden, maar dat heeft allemaal logische redenen. Bijvoorbeeld boksers die in een bepaalde gewichtsklasse boksen. Of mannen die een goed lichaam proberen te kweken. (Met de nadruk op proberen, want helaas is een goddelijk lichaam niet voor iedereen weggelegd. Open uw ogen en zie wat ik bedoel. Daar wil ik trouwens nog aan toevoegen dat ik niets te klagen heb op mijn sport universiteit. Nou ja goed, er zijn niet alleen maar gespierde, bruingebakken adonissen, maar het is ook zeker niet verkeerd.)
Maar bij vrouwen is het anders. Ook om de bovenstaande redenen wordt de weegschaal gebruikt, bij het afvallen is het een handig hulpmiddel en het is natuurlijk altijd fijn om te weten dat je niet gruwelijk ondergewicht hebt. Maar ergens is er een fascinatie voor gewicht die vermoedelijk onder het gros van de vrouwen bestaat.
Als Communicatiewetenschapper in spe (of mag ik na drie jaar studie wel stellen dat ik er wat vanaf weet?) gok ik zo dat de media een flinke vinger in de pap heeft gehad. Wie zien we in de bushokjes voor een of ander duur hebben-we-toch-niets-aan-merk? Niet dikke Truus, de buurvrouw. Maar wel een super skinny model (nou ja vooruit, ze heeft een spleetje tussen haar tanden. Ze is niet helemaal perfect. Maar dat spleetje doet niks af aan haar gewicht. En veel mensen vinden een kleine “afwijking” toch weer iets hebben). Wie staat er geil te kronkelen naast die rapper? Het is niet de normale “ze is zo gewoon gebleven” Brabantse meid. Maar wel een slanke, ietwat gespierde en ge-oliede “bitch” (om maar in rappers taal te blijven).
Ik merkte dat ik in het begin de enige was die stiekem gebruik maakte van de weegschaal. Ik vroeg twee van mijn huisgenootjes ernaar en zij hadden hem nog niet gebruikt. Toen ik vertelde dat ik me wel had gewogen sprintte een van mijn huisgenootjes enthousiast naar de badkamer en maakte er ook gebruik van. De weegschaal is blijven staan en nu staan er regelmatig natte-ik-kom-net-uit-de-douche-voetafdrukken op de lichtblauwe oppervlakte.
Voor een van mijn essays heb ik me verdiept in het onderwerp sexualisation of women in the media. Eigenlijk waren alle onderzoeken en resultaten schokkend om te lezen. Vooral het verslag van de campagne@ Dove* greep me aan. Werelwijd drieduizend vrouwen ondervraagd, waarvan maar slechts twee procent zichzelf mooi durft te noemen. En er kwam naar voren dat bijna zeventig procent vindt dat de media een beeld schetst van schoonheid bij vrouwen, dat voor slechts enkelen haalbaar is. Mag ik tussen deze twee gegevens een band suggereren?
Tegenwoordig haal ik mijn schouders op bij het zien van de weegschaal. De eerste paar dagen stond ik er regelmatig op. Weeg ik vandaag meer of minder dan gisteren? Hoeveel scheelt het na een bezoek aan het toilet? En hoeveel weeg ik ’s ochtends? En ’s avonds? Feit is: ik heb niets om me zorgen over te maken. Nog belangrijker: schoonheid gaat zoveel verder dan een wijzer die een getal aanduidt. Ooit zal ik de weegschaal nog hard nodig hebben, maar dat is om mijn koffers te wegen als ik naar huis ga.
*Volledig verslag is hier in pdf formaat te downloaden.
Geplaatst in Loughborough, Vrouw
Zoals beloofd: meer updates, dus hier ben ik dan!
Studie
De druk begint bij mij inmiddels wel goed voelbaar te worden! Over een paar dagen moet ik mijn eerste essay inleveren en ik vraag me constant af of ik wel goed bezig ben. Hoe ziet een Engels essay er eigenlijk uit? Of hoe ziet een essay er sowieso uit? Ik heb aan de RU namelijk nog nooit een essay geschreven. Alleen maar onderzoeken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het mezelf wel een beetje makkelijk heb gemaakt, door een onderwerp te kiezen dat dicht ligt bij iets wat ik aan de RU ook al heb gedaan. Inmiddels zit ik op de helft van mijn essay en ga ik deze straks bespreken met mijn docent, dus fingers crossed dat het goed is, anders is alle moeite voor niets geweest.
Mijn examendata zijn ook bekend: tien en achttien juni. Ik zit hier in ieder geval dus tot the very last day van het semester. We hebben een clinic gehad over hoe zo’n tentamen er nu eigenlijk uitziet en hoe je het beste kan leren. Ik wil natuurlijk niet te vroeg juichen, gezien het verschrikkelijke gebrek aan behaalde studiepunten in mijn thuisland, maar het tentamen ziet er zeker do-able uit. Overigens vond ik de tips ook heel erg handig voor mijn tentamens thuis. Dus met deze to do’s in mijn achterhoofd, hoop ik aankomend jaar mijn bachelor te behalen.
Elections
Een goede timing om in Engeland te gaan studeren, want de elections zijn geweest! Van de campagnes heb ik niet zo heel veel meegekregen. Deze zijn een maand lang gehouden, maar een deel daarvan bracht ik niet op dit schitterende eiland door. Langs de weg hingen grote posters met leuzen die je duidelijk zouden moeten maken waarom je op partij X zou moeten stemmen en voor de rest hebben we wat foldertjes met cheesy foto’s door de bus gepropt gekregen. Het scheelt natuurlijk dat ik niet echt met de elections bezig ben geweest, want A. ik mag toch niet stemmen, en B. ik geef niet zo heel veel om politiek.
Inmiddels heeft Engeland gestemd en hebben we te maken met een hung parlement: er is geen winnaar uit de bus gekomen (letterlijk en figuurlijk). Natuurlijk is er wel een partij met de meeste stemmen, maar deze heeft geen meerderheid gekregen, het minimaal aantal zetels dat nodig is om leidende partij te worden. Hoe het nu dus verder gaat is afwachten. De mogelijkheid bestaat dat er opnieuw gestemd moet worden, iets wat sinds de jaren 70 niet meer in voorgekomen in Engeland. (Maar deze kans heel klein, er wordt al overlegd tussen de partijen en als de een niet wil, dan wil de ander wel.)
Nog wat leuke politieke feitjes:
- Nick Clegg, van de Liberal Democrats (voor de ingewijden onder ons: lib dems), spreekt perfect Nederlands. Zijn moeder is namelijk Nederlands. Verder spreekt hij ook Duits, Frans en Spaans. Wat een talenheld!
- Gordon Brown is onlangs op onze campus geweest. Natuurlijk heb i k daar helemaal niets van meegekregen.
- Een van mijn Britse huisgenootjes wist niet dat Gordon Brown de Prime Minister van Engeland was :(
Snooker & co
Het dagje snooker was helemaal fantastisch! Al een paar jaar wilde ik een keer naar de wereldkampioenschappen van snooker en nu is die droom helemaal uitgekomen. Sheffield is een stad vol met fonteinen, toffe architectuur, niet zulke interessante musea, maar ten tijde van het snooker evenement een ware snooker heaven. Ik heb spelers mogen aanschouwen die ik al jarenlang van televisie ken en ik had typisch snooker-volk als gezelschap tijdens de match. Daarnaast voelde ik plaatsvervangende trots toen een zeer bekende speler mijn gezelschap aanschouwde tijdens een potje snooker. Zijn de rollen eens omgedraaid. Zie hier beeldmateriaal van een dag vol ballen! (Haha, ja ik zei ballen.)
This is where the magic happens
Goed gezelschap (foto van Anli)
Doherty en Hazel aan het presenteren :-)
Sheffield Snooker City
Nederland en aswolken
Was fantastisch om weer eventjes terug in Nederland te zijn en iedereen weer te zien. Vond het echt heel leuk :) En Arnhem is nog steeds zo mooi als ik me herinnerde. (Ok, ok, ik was uiteindelijk maar twee maanden weg, maar het was toch wel gek om ineens weer in Arnhem rond te lopen. Ik besef me nu, na mijn afwezigheid, dat Arnhem echt als mijn thuisbasis voelt en dat ik daar de komende jaren zeker te vinden zal zijn. Doet me goed :)) Oh, en aan het station was nog helemaal niets veranderd. Had ik kunnen verwachten natuurlijk, maar ik ben soms een beetje naïef en dacht dat ik flink zou “oeh” en “ah”-en bij aankomst. Het aanzien van het station op die negende april was meer een “oh”, helaas.
Wat betreft de aswolk mag ik tweemaal van geluk spreken:
1. Ik had mijn vlucht veranderd, van de 15e naar de 9e. Had ik dit niet gedaan, was ik waarschijnlijk niet eens in Nederland aangekomen.
2. Mijn vlucht terug naar Engeland was geloof ik weer de eerste van Amsterdam naar East Midlands met mijn vaste vliegmaatschappij Bmi baby.
De tijd vliegt
Echt waar, de tijd vliegt. Wist je dat ik er nu al drie maanden op heb zitten en dat ik nog een dikke zes weken te gaan heb? Over vier weken heb ik mijn eerste tentamen al! Tot nu toe is mijn Engeland avontuur echt een avontuur geweest en een fantastische ervaring. Ik heb leuke mensen ontmoet, fantastisch gezellige avondjes en uitjes gehad, heel veel over mezelf geleerd (en daar hou ik van. Sterker nog, ik kick erop), leuk onderwijs mogen meemaken, in het land mogen wonen waar ik al acht jaar verliefd op ben… Maar het is nog niet voorbij! Het gaat even bikkelen worden nu, met de tentamens en essays (man, wat wil ik die studiepunten graag!), maar dat gaat helemaal goed komen :)
Ik hou jullie op de hoogte :) Om af te sluiten nog een leuk kiekje van een groot en deftig internationaal gezelschap.
Erasmus suit up party! Foto en feestje van Elisa
Geplaatst in Loughborough
Daar issie dan eindelijk: de nieuwe blog! Ik heb een hoop te zien en te doen hier, dus updaten schiet er toch vaak bij in. En ondanks dat ik de meesten van jullie via skype, msn of de mail spreek blijven jullie toch (on)geduldig wachten op een nieuwe blog. Daar klopt mijn hartje sneller van. Deze blog wordt dan ook speciaal opgedragen aan alle mensen die mij bestookt hebben met vragen waar die fantastische update toch bleef! You know who you are ;)
Verjaardag
Inderdaad, inmiddels ben ik jarig geweest! Vanaf heden ga ik als tweeëntwintig jarige door het leven. Meerdere malen werd me gevraagd of ik me wel echt jarig voelde. Ik moet zeggen dat ik me jariger voelde dan alle eenentwintig verjaardagen daarvoor :) Al is het alleen maar omdat ik mijn verjaardag zo’n vier keer heb gevierd. Ik ben gruwelijk verwend met taartjes, zelfgebakken muffins en andere snacks (don’t worry, ik doe nog steeds elke week aan legs bums and tums, soms zelfs twee keer per week!) en ik heb heel veel kaartjes gehad. Heel erg bedankt daarvoor. Ook aan degenen van wie ik de post helaas niet heb ontvangen, maar wel wat hebben gestuurd.
Birthday celebrations
De zelf gebakken muffins van Katharina, Sara en Anli :)
Tweeëntwintig of minus eighteen?
Nu ben ik volgens de kalender misschien wel tweeëntwintig jaar, in Engeland geloven ze me toch niet helemaal. Vooruit, ik heb een jong smoeltje, ik weet ook wel dat ik er niet uit zie als mijn ware leeftijd, maar in Engeland gaat het toch wel heel erg ver. Nog steeds moet ik voor elke scheet mijn ID laten zien. Bijvoorbeeld laatst in de supermarkt: ik had mijn boodschappen afgerekend, wachtte op mijn gezelschap die alcohol kocht. Drie keer raden wie haar paspoort moest laten zien. En dat terwijl ik alleen maar stond te wachten. Voor een land waar ze zo gefocussed zijn op leeftijd kunnen ze wel behoorlijk slecht rekenen. Ik ben namelijk de “trotse” bezitter van een minus eighteen membership card bij het local pool cafe en dat terwijl ik toch echt mijn geboortedatum had opgeschreven. What a gedo!
Foooood!
Ik hou van eten en dan moet je blijkbaar niet in Engeland zijn. Voor ik vertrok was ik nog een beetje in de illusie dat Engeland vast niet zo veel van Nederland zou verschillen en dat in iedere Engelsman/vrouw wel een Jamie Oliver zou schuilen. Think again. Uit eten gaan is niet zo erg, dan is het prima te doen. Maar praktisch alles wat ik uit de supermarkt haalt smaakt zoet: brood, falafel, pizza, quiche, lasagne. En als het niet zoet smaakt, proeft het naar niets. Gelukkig heb ik culinaire hoogstandjes zoals Ristorante pizza kunnen vinden, dus ik zal niet volledig uithongeren. Een afknapper is het eten echter wel. Gelukkig is het niet allemaal slecht: ik ben dol op de oer-Engelse jacket potatoes. De aardappel smaakt ook enigszins zoet, maar dat is in dit geval niet slecht. Ik zal ze missen als ik weer thuis ben.
De oer-Engelse jacket potatoes met good ol' baked beans
Daarnaast heb ik ook nog een vast clubje mensen met wie ik vaak samen kook en eet. Erg gezellig en soms heel verrassend. Om het wat spannender te maken staan er een paar avonden a la Smaken Verschillen gepland, compleet met puntensysteem :)
Wat ik verder uitspook
Het is als een kleine droom die uitkomt: de tweeëntwintigste ga ik naar een snooker match van de World Championship. Al bijna tien jaar is dit mijn favo sport op televisie en een paar jaar lang roep ik al dat ik ooit nog eens naar de wereldkampioenschappen zou gaan. Ik heb hier een lotgenoot gevonden en zodoende gaan wij naar de sport waar men uuuuren over een paar frames kan doen. Het is nog een beetje een verrassing wie we te zien krijgen, maar het zal helaas niet mijn favo speler (Selby) zijn. Maar we gaan, dat is het belangrijkste!
Momenteel is het Easter holiday en dat zijn niet een paar lullige daagjes zoals wij dat in Nederland gewend zijn. Ik ben hier maar liefst vier weken van colleges verlost. Ik wist wel dat veel mensen naar huis zouden gaan, maar het is echt leeg. Campus deel ik nu zo’n beetje met de cast van Bollywood en heel veel Aziaten. Helaas is het allemaal een beetje uitgestorven op dit moment.
Weer eventjes naar Nederland
Gezien de leegheid van campus en het vertrek van zo’n beetje alle vrienden die ik heb gemaakt, heb ik besloten ook maar eventjes naar Nederland te gaan. Van negen tot en met eenentwintig april ben ik weer thuis en wie de sterke behoefte voelt mij te zien is welkom in Arnhem. Ik heb onwijs veel zin om weer naar de groenste stad van Nederland te gaan en ik kan niet wachten om ouderwets bij de AH boodschappen te doen. (En inderdaad: op het moment dat ik de puntjes op de i van deze blog zet, ben ik tijd aan het doden. Over anderhalf uur ga ik richting vliegveld :))
Tot slot
Sorry voor het lange wachten. Als ik weer terug ben eind van de maand zal ik proberen vaker te updaten. Mocht je deze blog hebben gelezen: gefeliciteerd, je bent een echte fan! Het doet me deugd. Tot de volgende blog, of misschien een dezer dagen in Arnhem :)
Geplaatst in Loughborough
Onderwijs
De lessen hier lijken al wat pittiger te worden. Ik heb inmiddels een seminar achter de rug die me best zwaar viel. Waar we in Nijmegen constant hetzelfde riedeltje herhalen als het aankomt op het bespreken van artikelen (waardoor je dus al niet eens meer het hele artikel hoeft te lezen), wordt er hier veel dieper ingegaan op artikelen en er wordt heel anders mee omgegaan. Het zijn niet alleen maar wetenschappelijke artikelen met dezelfde opbouw, maar meer beschouwend. We bespreken niet alleen wat de auteur te zeggen heeft, maar worden ook geacht zelf creatief te zijn en ideeën aan te dragen. Ik moet het echt leren, aangezien mij al drie jaar lang iets anders is opgedragen. Maar ik durf na een seminar al te zeggen dat ik deze aanpak een stuk boeiender en effectiever vind dan wat ik in Nijmegen krijg. Ik word zowaar gemotiveerd om de stof door te nemen en hoge punten te halen voor mijn weekly assignments (die ik overigens, heel trots (!) ook haal :)).
Het is jammer dat ik na twee weken in Loughborough al inzie dat het onderwijs in Nijmegen me niet ligt. Dat was al langer duidelijk, gezien het gebrek aan motivatie en studiepunten, maar nu is het voor mij bevestigd dat het niet alleen aan mij ligt. Ik wil wel en ik kan het ook, maar ik moet wel geprikkeld worden. En dat gebeurd gewoon niet in Nijmegen. De focus op het wetenschappelijke aspect spreekt me totaal niet aan. Heel jammer, maar ik hoop dat wat ik hier in Engeland leer mee kan nemen naar de RU om dingen op een andere manier te benaderen en dan even een jaartje te bikkelen, zodat ik daarna mijn Bachelor in mijn pocket kan steken.
Niet alleen de seminars zijn interactief trouwens. Laatst werd er ook gebruik gemaakt van een “klik systeem” tijdens de colleges. We kregen stellingen voorgeschoteld en we konden met behulp van een stemkastje de voorkeur voor onze antwoordmogelijkheid aangeven. De resultaten werden meteen bekend en vervolgens besproken. Erg leuk.
Sport
Voor de geïnteresseerden onder ons (en dat zijn er nogal wat, ik word bestookt met vragen!) hier een kort verslag van mijn yoga les. Laten we het er maar op houden dat het niet was wat ik ervan verwacht had. Ik ging er heen, denkende dat ik compleet tot rust gekomen weer naar buiten zou gaan. Al vrij snel werd duidelijk dat rust wel het laatste was wat ik zou vinden. De les werd onderverdeeld in twee delen. In het eerste deel werd ons een ademhalingtechniek aangeleerd, bekend als breath of fire. Een heel zaaltje woest horen snuiven is niet relaxing, kan ik je vertellen. Daarbij moesten we zodanig lang doorgaan met het snuiven dat ik licht in mijn hoofd werd. Tevens hebben we een positie geleerd waarin gas het menselijk lichaam weet te verlaten (ook dat is niet erg relaxed als je je in een klein zaaltje met zo’n 30 mensen bevindt). Het schijnt wel een goede oefening te zijn voor ’s ochtends als je wakker wordt. (“Goedemorgen schat, ik ga even op mijn rug rollen en daarna maak ik je ontbijt klaar.”. Eeuwige romanticus = ik.)
Het tweede deel zou wat dynamischer worden, dus ik had mijn hoop daarop gevestigd. Helaas had degene die de les moest geven de dag ervoor een ongeluk gehad, waardoor hij / zij niet kon komen opdagen. De les werd vervangen door een jonge dame die duidelijk geen ervaring had met het lesgeven. Ze deed haar best, dat wel, maar de oefeningen lagen ongeveer op het niveau van: gooi twee benen in je nek, vouw jezelf nu dubbel en kom van de grond omhoog. Inderdaad: onmogelijk. Had ik voor deze yogales nog enigszins de illusie dat ik flexibel was, nu is me pijnlijk duidelijk geworden dat ik niet eens een beetje buigbaar ben.
Strakke yoga move
Katharina en Sara zijn ook erg te spreken over de les
Doe-het-zelf-yoga
Maar vrees niet, mijn sportcarrière is nog niet voorbij. Sterker: het begint pas. Onlangs ben ik ook naar een lesje “legs, bums and tums” geweest en daar train je (zoals je waarschijnlijk al vermoedde) de benen, kont en buik. Was een energiek lesje, maar ik voelde me achteraf erg voldaan en sta alweer ingeschreven voor de volgende les. Sterker nog: ik ga voortaan twee keer per week. Inderdaad, lees het nog maar eens, maar het staat er echt: ik sport.
Overigens ben ik ook naar een wedstrijdje basketbal geweest. Erg vermakelijk, hoewel wij zo onderhand de enige toeschouwers waren en Lufbra met 55-44 verloor. Maar lets face it: dit is sport zoals het hoort. Vanaf de zijlijn.
Opmerkelijkheid van de week
Hoezee, je nieuwe favoriete rubriek is ook deze week weer aanwezig! Deze keer de high tech lunches van Lufbra Uni. Waar je bij de RU beperkte keuzes hebt, je eten zelf moet pakken of laten opscheppen en je ordinair aan de kassa afrekent, plaats je bij een van de eetgelegenheden hier je bestelling (wederom beperkte keuzes, vooral ongezond: pizza of hamburger and chips), maar krijg je een kastje mee in plaats van je eten. De bedoeling is dat je lekker gaat relaxen op een van de comfi couches en dat je afwacht totdat je kastje gaat vibreren en knipperen, dat is namelijk het teken dat je lunch klaar is en op je wacht bij het afhaalpunt. Weer eens wat anders!
Over eten gesproken trouwens. Heel veel eten hier is kant en klaar en vooral niet te eten. (En dan bedoel ik ook echt niet. Ik wil nog wel eens dingen eten die niet te vreten zijn voor menig mens, maar die ik lekker vind. Maar het Engelse kant en klare eten is echt niet te doen.) Ik heb hier helaas niet al mijn keukengerei en wil ook niet te veel inslaan omdat het toch niet me naar huis gaat, dus ook mijn keuzes zijn beperkt, maar mijn huisgenoten zijn aardig onder indruk van mijn kookkunsten. “You’re making lasagna yourself? Wow… How do you do that? And it looks so healthy!”. Welkom in de wondere wereld van koken :)
Leicester & Nottingham
Inmiddels hebben we ook de eerste tripjes buiten Loughborough ondernomen. Zo zijn we naar Leicester (spreek uit als “lester”) geweest. En klein plaatsje, wat in tien minuten te bereiken is met de trein. Erg spannend in Leicester niet, maar wel leuk om ook eens iets anders te zien.
Ook zijn we naar Nottingham geweest en zoals het echte dames betaamt hebben we alleen maar geshopt. Ik ben twee nieuwe shirtjes in nieuwe kleuren rijker. Mijn nieuwe vriendinnetjes helpen me om eens wat anders dan grijs en zwart te kopen and I’m loving it! Het ritje naar Notts was trouwens ook wel interessant. Met een gigantische dubbeldekker slingerde we over smalle langweggetjes met tegenliggers en fietsers (zie beeldmateriaal). De bus nam krappe bochten en schudde als een… iets dat heel erg schud. We probeerde de chauffeur maar te vertrouwen, maar de reis was een ervaring op zich.
Great place to ride a bike
(over shoppen gesproken, mijn favo winkels zijn –in willekeurige volgorde-
a) Primark. Eigenlijk een soort c&a, maar hip, omdat het Engels is. Goedkope kleren en andere troep, maar wel leuk. Ik heb er een skinny jeans gekocht waar ik zeer verliefd op ben. Ik overweeg om er nog een te kopen, gewoon als back up, voor als mijn huidige kapot gedragen is (wat zeer zeker gaat gebeuren!).
b) Thorntons. Maakt chocola. No need to say more. (Bij de weg, ik ben verslaafd aan de caramel shortcake van Thorntons, dusss. Hint.)
c) Tesco. HUUUUGE supermarkt. Ik overdrijf niet :)
To be continued…)
Tot slot…
Het is alweer de laatste dag van de maand februari! Wat gaat de tijd toch snel! Enerzijds voelt het alsof ik hier al eeuwen zit, maar de tijd vliegt. Heel vreemd. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik de tijd een beetje kwijt ben. Ik weet nooit zo goed welke dag het is!
Over een paar daagjes ben ik jarig en dan ga ik leuk mijn verjaardag vieren met wat mensen hier. Ik ben van plan uit eten te gaan, vast nog wel ergens een drankje doen, heel veel taart eten en het weekend van zes maart doe ik mijn verjaardag nog eens over met Engelse vrienden en tevens mijn liefste Nederlandse vriendinnetje. Ik heb er zin in :)
Overigens zal ik binnenkort nog ergens een fotoalbum aanmaken, dan kan ik daar regelmatig foto’s uploaden. Voor degenen die Facebook hebben: voeg me daar toe, daar staan al wat foto’s :)
Ik zal proberen m’n blog wat meer bij te houden. Echt tof dat jullie allemaal meelezen en reacties achterlaten. Kom maar op die reacties, vind ze echt heel leuk om te lezen!
Tot snel!
Geplaatst in Loughborough
Ont-Nederlandsen
(Ont-Nederlandsen is een woord dat Word niet kent. Googlede kent ie wel, maar Googlen weer niet. De wondere wereld van Word…)
Welnu, zoals de titel al aangeeft: ont-nederlandsen. Wat is dat precies? Dat betekent in mijn geval dat ik de dingen die ik in Nederland doe (deels) aan het los laten ben. Dat wil niet perse betekenen dat ik aan het integreren ben, al komt het daar op sommige punten wel op neer. Hier komt de lijst van ont-nederlandsingen.
Ik bedoel maar.
Enkele toelichtingen:
- Een aantal van mijn nieuwe vriendinnetjes gaan volgende week naar een intro yoga les en ze vroegen of ik mee ging. Nu is yoga niet helemaal mijn ding, maar onder het mom van mensen leren kennen ga ik gezellig mee. Misschien heb ik er nog wat aan ook. Ontspanningsoefeningen, orde in tijden van chaos… Allemaal dingen die ik wel kan gebruiken. Wordt uiteraard vervolgd.
- Mijn eerste uitgaansavond betrof een nieuwjaarsfeestje. Eentje van China wel te verstaan. Helaas waren we iets te vroeg en waren we getuigen van een zeer slecht gezongen ballad. Ik weet niet meer precies welk liedje het was, maar ik geloof van Celine Dion. I say no more. Voor de rest hebben we Loughborough zelf verkend, onder het genot van een groot en gezellig internationaal gezelschap.
- Ik ga nu een boterham met pindakaas smeren. (Want ik heb ook superlekker brood gekocht!)
Opmerkelijkheid van de week
Ik kan niet garanderen dat dit een terugkerend item zal worden, en ik kan zeer zeker niet garanderen dat het zo hilarisch wordt als deze anekdote. Maar in ieder geval voor deze week: de opmerkelijkheid van de week.
Mijn huisgenootjes zijn lief, maar wel op zichzelf. Waar in het internationale huisje van Tess alles gedeeld wordt omdat iedereen in hetzelfde keukengereiloze schuitje zit, moet ik dingen zoals pannen zelf kopen. Onlangs was ik dus in Wilkinson. Erg fijne winkel, heel groot en ze hebben de meest vreemde dingen (in de ene rij potgrond, de andere kattenvoer en dan sta je ineens weer in een gangpad met dekens en koffers). Mijn aankopen bestonden uit twee pannetjes, een spatel, chocola (erg gevaarlijk, gigantische zak met chocolate fingers. Ze gaan hard zeg ik je), een pakje met drie scherpe mesjes en een schaar. Alles werd prima afgerekend, op de laatste twee artikelen na. Ik moest namelijk eerst mijn ID bewijs laten zien. Voor zulke aankopen moet je namelijk achttien jaar of ouder zijn. Nee, ik maak echt geen grapje, ik mocht geen schaar kopen zonder het laten zien van een persoonsbewijs. Ik kan hier natuurlijk verder over uitweiden, er gevatte grapjes over maken. Maar ik denk dat dat deze anekdote geen recht zou doen, dus ik laat het hier gewoon bij.
Voor de rest…
- Mijn rooster is echt bizar rustig. Enerzijds vind ik het wel jammer, want iets meer structuur was ook leuk geweest, maar nu heb ik wel de vrije tijd om naar plaatsen te gaan (Birmingham, Sherwood forest en Dublin staan op de planning) , mijn Engelse vrienden te bezoeken, te schrijven, etc. Overigens heb ik vandaag mijn eerste huiswerk opdracht vol excitement ingeleverd. Engels huiswerk, jippieeeee!
- Tijdens een van mijn seminars besprak de docent zijn theorie: buitenaards leven hier op aarde is onmogelijk. Om van buitenaf op aarde te komen moeten aliens ten eerste al heel slim zijn, en als ze dan op aarde landen worden boeren uit Idaho gegijzeld. Volgens de docent was dit helemaal niet logisch, want waarom zou je een simpele boer gijzelen als je ook Jennifer Lopez kan gijzelen? Ahh, Engels onderwijs…
- We hebben ook nog een introductiepraatje gehad. We kregen te horen hoe fantastisch L’boro Uni wel niet was en hoe blij ze waren dat wij hier studeren. Zo blij dat Tess en ik de laatste van de RU zijn. Ze hebben ons namelijk uit het studieprogramma gegooid ;) Ook was er een interactief gedeelte: wat vind men in de bibliotheek? Gelukkig was er na afloop cake. I love chocolate shortbread.
- Deze maand zie ik al weer enkele bekende gezichten van vrienden, evenals volgende maand. Heel leuk om naar uit te kijken :) Er hangt nu een kalender op mijn kamer waar ik officiële count downs op ga doen. (Al weet ik niet precies wat inofficiële count downs zijn .)
Tot slot…
Bedankt voor alle smsjes, mailtjes, skypetelefoontjes, etc. Ik heb vernomen dat de eerste post onderweg is, dus ik ben benieuwd :) Ook bedankt voor de reacties op mijn blog en het lezen ervan. Mijn statistieken laten mooie pieken zien ;) Ik sluit dit bericht met enkele foto’s van mijn kamer. Het is allemaal nog een beetje leeg, zoals ik in de vorige blog al vermeldde, maar dat komt vanzelf wel. (Enerzijds wil ik ook niet te veel kopen, omdat ik het een beetje geldverspilling vind. Het is geloof ik nog niet tot me doorgedrongen dat ik hier tot en met juni zal wonen ;))
Geplaatst in Loughborough
