Ben ik weer even (letterlijk + figuurlijk)

Daar issie dan eindelijk: de nieuwe blog! Ik heb een hoop te zien en te doen hier, dus updaten schiet er toch vaak bij in. En ondanks dat ik de meesten van jullie via skype, msn of de mail spreek blijven jullie toch (on)geduldig wachten op een nieuwe blog. Daar klopt mijn hartje sneller van. Deze blog wordt dan ook speciaal opgedragen aan alle mensen die mij bestookt hebben met vragen waar die fantastische update toch bleef! You know who you are ;)

Verjaardag
Inderdaad, inmiddels ben ik jarig geweest! Vanaf heden ga ik als tweeëntwintig jarige door het leven.  Meerdere malen werd me gevraagd of ik me wel echt jarig voelde. Ik moet zeggen dat ik me jariger voelde dan alle eenentwintig verjaardagen daarvoor :) Al is het alleen maar omdat ik mijn verjaardag zo’n vier keer heb gevierd. Ik ben gruwelijk verwend met taartjes, zelfgebakken muffins en andere snacks (don’t worry, ik doe nog steeds elke week aan legs bums and tums, soms zelfs twee keer per week!) en ik heb heel veel kaartjes gehad. Heel erg bedankt daarvoor. Ook aan degenen van wie ik de post helaas niet heb ontvangen, maar wel wat hebben gestuurd.

Birthday celebrations

De zelf gebakken muffins van Katharina, Sara en Anli :)

Tweeëntwintig of minus eighteen?
Nu ben ik volgens de kalender misschien wel tweeëntwintig jaar, in Engeland geloven ze me toch niet helemaal. Vooruit, ik heb een jong smoeltje, ik weet ook wel dat ik er niet uit zie als mijn ware leeftijd, maar in Engeland gaat het toch wel heel erg ver. Nog steeds moet ik voor elke scheet mijn ID laten zien. Bijvoorbeeld laatst in de supermarkt: ik had mijn boodschappen afgerekend, wachtte op mijn gezelschap die alcohol kocht. Drie keer raden wie haar paspoort moest laten zien. En dat terwijl ik alleen maar stond te wachten. Voor een land waar ze zo gefocussed zijn op leeftijd kunnen ze wel behoorlijk slecht rekenen. Ik ben namelijk de “trotse” bezitter van een minus eighteen membership card bij het local pool cafe en dat terwijl ik toch echt mijn geboortedatum had opgeschreven. What a gedo!

Foooood!
Ik hou van eten en dan moet je blijkbaar niet in Engeland zijn. Voor ik vertrok was ik nog een beetje in de illusie dat Engeland vast niet zo veel van Nederland zou verschillen en dat in iedere Engelsman/vrouw wel een Jamie Oliver zou schuilen. Think again. Uit eten gaan is niet zo erg, dan is het prima te doen. Maar praktisch alles wat ik uit de supermarkt haalt smaakt zoet: brood, falafel, pizza, quiche, lasagne. En als het niet zoet smaakt, proeft het naar niets. Gelukkig heb ik culinaire hoogstandjes zoals Ristorante pizza kunnen vinden, dus ik zal niet volledig uithongeren. Een afknapper is het eten echter wel. Gelukkig is het niet allemaal slecht: ik ben  dol op de oer-Engelse jacket potatoes. De aardappel smaakt ook enigszins zoet, maar dat is in dit geval niet slecht. Ik zal ze missen als ik weer thuis ben.

De oer-Engelse jacket potatoes met good ol' baked beans

Daarnaast heb ik ook nog een vast clubje mensen met wie ik vaak samen kook en eet. Erg gezellig en soms heel verrassend. Om het wat spannender te maken staan er een paar avonden a la Smaken Verschillen gepland, compleet met puntensysteem :)

Wat ik verder uitspook
Het is als een kleine droom die uitkomt: de tweeëntwintigste ga ik naar een snooker match van de World Championship. Al bijna tien jaar is dit mijn favo sport op televisie en een paar jaar lang roep ik al dat ik ooit nog eens naar de wereldkampioenschappen zou gaan. Ik heb hier een lotgenoot gevonden en zodoende gaan wij naar de sport waar men uuuuren over een paar frames kan doen. Het is nog een beetje een verrassing wie we te zien krijgen, maar het zal helaas niet mijn favo speler (Selby) zijn. Maar we gaan, dat is het belangrijkste!

Momenteel is het Easter holiday en dat zijn niet een paar lullige daagjes zoals wij dat in Nederland gewend zijn. Ik ben hier maar liefst vier weken van colleges verlost. Ik wist wel dat veel mensen naar huis zouden gaan, maar het is echt leeg. Campus deel ik nu zo’n beetje met de cast van Bollywood en heel veel Aziaten. Helaas is het allemaal een beetje uitgestorven op dit moment.

Weer eventjes naar Nederland
Gezien de leegheid van campus en het vertrek van zo’n beetje alle vrienden die ik heb gemaakt, heb ik besloten ook  maar eventjes naar Nederland te gaan. Van negen tot en met eenentwintig april ben ik weer thuis en wie de sterke behoefte voelt mij te zien is welkom in Arnhem. Ik heb onwijs veel zin om weer naar de groenste stad van Nederland te gaan en ik kan niet wachten om ouderwets bij de AH boodschappen te doen. (En inderdaad: op het moment dat ik de puntjes op de i van deze blog zet, ben ik tijd aan het doden. Over anderhalf uur ga ik richting vliegveld :))

Tot slot
Sorry voor het lange wachten. Als ik weer terug ben eind van de maand zal ik proberen vaker te updaten. Mocht je deze blog hebben gelezen: gefeliciteerd, je bent een echte fan! Het doet me deugd. Tot de volgende blog, of misschien een dezer dagen in Arnhem :)