Ik woon in een huis met in totaal acht meisjes. En ineens stond er een weegschaal in de badkamer. Hoe kwam hij daar? Van wie is de weegschaal? Hoe lang blijft dit weeginstrument nog staan? Ik heb niet getwijfeld en ben meteen op het blauw witte ding gesprongen. Ik wilde weten wat voor getal de wijzer zou aangeven.
Is het puur vrouwelijk om zo benieuwd te zijn naar het getal dat aangegeven wordt? Ik kan me enkele mannen inbeelden die hun gewicht willen bijhouden, maar dat heeft allemaal logische redenen. Bijvoorbeeld boksers die in een bepaalde gewichtsklasse boksen. Of mannen die een goed lichaam proberen te kweken. (Met de nadruk op proberen, want helaas is een goddelijk lichaam niet voor iedereen weggelegd. Open uw ogen en zie wat ik bedoel. Daar wil ik trouwens nog aan toevoegen dat ik niets te klagen heb op mijn sport universiteit. Nou ja goed, er zijn niet alleen maar gespierde, bruingebakken adonissen, maar het is ook zeker niet verkeerd.)
Maar bij vrouwen is het anders. Ook om de bovenstaande redenen wordt de weegschaal gebruikt, bij het afvallen is het een handig hulpmiddel en het is natuurlijk altijd fijn om te weten dat je niet gruwelijk ondergewicht hebt. Maar ergens is er een fascinatie voor gewicht die vermoedelijk onder het gros van de vrouwen bestaat.
Als Communicatiewetenschapper in spe (of mag ik na drie jaar studie wel stellen dat ik er wat vanaf weet?) gok ik zo dat de media een flinke vinger in de pap heeft gehad. Wie zien we in de bushokjes voor een of ander duur hebben-we-toch-niets-aan-merk? Niet dikke Truus, de buurvrouw. Maar wel een super skinny model (nou ja vooruit, ze heeft een spleetje tussen haar tanden. Ze is niet helemaal perfect. Maar dat spleetje doet niks af aan haar gewicht. En veel mensen vinden een kleine “afwijking” toch weer iets hebben). Wie staat er geil te kronkelen naast die rapper? Het is niet de normale “ze is zo gewoon gebleven” Brabantse meid. Maar wel een slanke, ietwat gespierde en ge-oliede “bitch” (om maar in rappers taal te blijven).
Ik merkte dat ik in het begin de enige was die stiekem gebruik maakte van de weegschaal. Ik vroeg twee van mijn huisgenootjes ernaar en zij hadden hem nog niet gebruikt. Toen ik vertelde dat ik me wel had gewogen sprintte een van mijn huisgenootjes enthousiast naar de badkamer en maakte er ook gebruik van. De weegschaal is blijven staan en nu staan er regelmatig natte-ik-kom-net-uit-de-douche-voetafdrukken op de lichtblauwe oppervlakte.
Voor een van mijn essays heb ik me verdiept in het onderwerp sexualisation of women in the media. Eigenlijk waren alle onderzoeken en resultaten schokkend om te lezen. Vooral het verslag van de campagne@ Dove* greep me aan. Werelwijd drieduizend vrouwen ondervraagd, waarvan maar slechts twee procent zichzelf mooi durft te noemen. En er kwam naar voren dat bijna zeventig procent vindt dat de media een beeld schetst van schoonheid bij vrouwen, dat voor slechts enkelen haalbaar is. Mag ik tussen deze twee gegevens een band suggereren?
Tegenwoordig haal ik mijn schouders op bij het zien van de weegschaal. De eerste paar dagen stond ik er regelmatig op. Weeg ik vandaag meer of minder dan gisteren? Hoeveel scheelt het na een bezoek aan het toilet? En hoeveel weeg ik ’s ochtends? En ’s avonds? Feit is: ik heb niets om me zorgen over te maken. Nog belangrijker: schoonheid gaat zoveel verder dan een wijzer die een getal aanduidt. Ooit zal ik de weegschaal nog hard nodig hebben, maar dat is om mijn koffers te wegen als ik naar huis ga.
*Volledig verslag is hier in pdf formaat te downloaden.
