Het bijna einde der tijden

De maand juni is aangebroken. Juni, ook wel bekend als de maand dat ik naar huis kom. Het aftellen is begonnen: nog 19 dagen!

Studie
De studie gaat redelijk. Mijn eerste essay is nagekeken en graag  deel ik mee dat ik een A- heb gehaald. Ben er zelf behoorlijk tevreden en blij mee. De kritiek was erg lovend, dus dit is een goed begin. Mijn tweede essay wil ik het liever niet over hebben. Het onderwerp behoort toe aan een Nederlandse docent op de universiteit en ze kwam nogal no-nonsense over. Door gebrek aan motivatie, tijd en andere omstandigheden heb ik lang niet alle tijd en moeite erin gestoken die ik erin had moeten steken. Ik kan alleen maar hopen op een magere voldoende en zal vanaf heden mijn neus niet meer uit de boeken halen, voor een goede afronding van het vak.

Dat gezegd hebbende, ben ik dus al aan het leren voor mijn tentamens. Ik moet zeggen dat ik me verplicht voel om voldoendes te halen. Niet alleen hangt vijfentwintig procent van mijn Erasmus beurs er vanaf (je bent Nederlander of niet), maar ook omdat ik te gast ben hier, vind ik dat ik het niet kan maken om niet mijn best te doen. In ieder geval heb ik een goed begin gemaakt en ik hoop mijn semester hier ook goed te kunnen afsluiten. Studeren blijft lastig, vooral het begin. Als ik eenmaal bezig ben dan gaat het prima en daar kan ik dan ook veel voldoening uit halen. Alleen het beginnen eraan. Daar moet ik nog wat op verzinnen.

Sockman is *het* beeld van Lboro. En zoals je ziet vertelt hij hele goede grapjes. En op de achtergrond trouwens Primark <3

Bezoek
De laatste weken zijn aangebroken, maar lang treuren zullen wij niet. Na een online vriendschap van meer dan vijf jaar tussen twee Engelsen dames, een Amerikaanse en je raad het al: moi, gaat het na zo’n twee jaar plannen eindelijk gebeuren: de group meeting. De twee Engelsen and me, myself, hadden elkaar al meerdere malen ontmoet. Maar de Amerikaanse heeft Europa nog nooit gezien en weekendjes plannen, zoals de Engelsen en ik doen, is natuurlijk onmogelijk. In 2008 stelde ik de vraag wanneer we eigenlijk een keer met z’n vieren zouden proberen af te spreken. 2010 bleek het jaar te zijn. Hoewel studeren in de UK altijd al een optie is geweest voor mij, wil het toeval dat ik er dit jaar zit. De laatste weken zal ik dus gezelschap uit Amerika hebben.

Ik kan werkelijk waar niet omschrijven hoe verschrikkelijk veel zin wij alle vier hebben in de meeting. Al twee jaar lang schrijven we erover, gaan er mailtjes met “omg, we should do this or that in 2010” heen en weer, fantaseren we hoe we straks in een pub onze verhalen delen, in plaats van online en herinneren we elkaar random aan het event met simpele kreten als “wheee!”. Mijn bezoek arriveert aanstaande zondag en blijft gezellig hier tot het einde van mijn semester (en ja, ik zal braaf mijn tentamens gaan leren en maken).

Diefstal
Helaas had ik al eens de “duistere kant” van Engeland meegemaakt, toen ik een paar jaar geleden in London bestolen werd. Een aantal tassen werden door een rennend persoon meegenomen, waaronder de mijne. De dief was te traag en niet opgewassen tegen de grote groep mensen die er achteraan gingen (inclusief total strangers. Wat een geweldige mensen bestaan er toch) en wij kregen onze spullen terug.

Helaas liep het niet te lang geleden anders af voor mijn lief en mij. We hadden een leuke lunch met een van mijn Britse vrienden en ineens blijkt mijn tas ergens anders te staan dan bij ons aan de tafel. Ditmaal was er een ware pro aan het werk, die zonder dat ook maar iemand het heeft gezien, onze portemonnees en mijn telefoon heeft kunnen stelen. De stress en het schuldgevoel dat bij zo’n voorval komt kijken is onvoorstelbaar. Er moet een hoop geregeld worden (passen blokkeren, nieuwe aanvragen – wat soms nogal moeizaam gaat mijn Engelse bestaan, een hoop telefoontjes, geregel en navraag.) en ondertussen blijf je elkaar eraan herinneren dat er niemand schuld heeft. Pure pech. Verkeerde plaats en tijd. Je voelt je heel machteloos, maar uiteindelijk kunnen we daar alleen maar blij mee zijn denk ik. Liever dat de persoon in kwestie materiaal van ons afneemt, want dat is te vervangen. Ik had er niet aan moeten denken dat er geweld bij was komen kijken, of dat je het ziet gebeuren en er niets aan kunt doen.

Het wordt overigens heerlijk afgehandeld hier: de politie blijkt totaal langs elkaar heen te werken. Ter plekke is de cctv bekeken en er was te zien wie het had gedaan. Bel je later de politie nog eens op, dan blijkt dat zij er niets van weten. En de manager van de plaats delict vertelde met een lach op haar gezicht dat het de laatste tijd heel vaak voorkomt in hun zaak. Sterker nog, wij waren al de tweede die dag. Fantastisch dat de eetgelegenheid hun klanten erop attendeert dat er dieven actief zijn. (Voor wie de sarcasme niet heeft opgepikt: dit gebeurd dus niet.) Ik weet ook wel dat we die spullen nooit meer terug zien, maar voor je gevoel is het toch wel fijn dat je enigszins serieus genomen wordt.

Geluk bij ongeluk: ik heb gemerkt wat een fantastische mensen in hier in Engeland heb leren kennen. Iedereen staat meteen voor je klaar. Degenen die je niet kunnen helpen me cash bieden eten aan. En mensen die ik slechts enkele keren heb gesproken, nemen meteen contact op om te kijken of ze kunnen helpen. Dat een van mijn Engelse vrienden er was toen het gebeurde, is gewoon een zegen. Ze nam ons mee naar huis en er werd zo goed voor ons gezorgd. Met een oude telefoon voor mij, cash en treinkaartjes stuurde ons met volle buikjes terug richting Loughborough. Fantastisch gewoon, echt waar. Er was een iemand die ons “iets slechts heeft aangedaan” (om het maar even heel plat te zeggen), maar mijn lief en ik hebben ook gemerkt wat voor een lieve, zorgzame en betrokken mensen we kennen. En dit is het gedeelte waar jullie allemaal een traantje mogen wegpinken.

(Puur praktisch: mail me even je nummer door, ik ben de meeste namelijk kwijt. Mijn NL nummer blijft bestaan, maar zal pas actief zijn als ik terug ben. Mocht je mijn nieuwe Engelse nummer nog willen hebben, mail me dan even.)

Eten
Nu ik het er net toch over had, wil ik graag nog eens over het eten hier praten. Het laat me maar niet los. Ik kan er gewoon niets van maken. Laatst besloot een van mijn huisgenootjes dat ze voor me zou koken. Fantastisch lief. Het werd een simpele pasta schotel uit de oven. En om de kaas iets knapperiger te maken, gebruikte ze chips. Echt waar. Platgeslagen chips. Nu moet ik zeggen dat ze in de oven een beetje zacht werden, dat je er niet heel veel van proefde, maar uit beleefdheid heb ik mijn enthousiasme maar uitgedrukt. “Oh wooow! I must admit, I thought it was a bit strange. But this is really good!”. Nou ja, het gaat om gedachte en die was heel lief. Het is echter niet iets wat ik thuis zal overnemen (vrees niet, lief!).  Zelf vond ze het trouwens een vreemde combinatie en het was voor haar ook de eerste keer. Chips lijken overigens een vast onderdeel van de lunch. Bij de supermarkten hebben ze hier aanbiedingen voor, onder de noemer meal deal: a sandwhich, a drink and a packet of crisps. Niet dat wij in Nederland fantastisch gezond eten, maar daar worden de chips toch meestal tot de avond bewaard en niet als je ’s middags thuis komt voor je boterhammetje met kaas.

Uit eten gaan naar de ietwat goedkopere plekken betekent vooral burgers in alle soorten en maten. Vlees, groente en aardappelpuree met jus siert een oud Engels gerecht. Of een of ander taartje met gehakt en friet erbij. Zelfs als je uit eten gaat bij een Indiase tent staan er oer-Engelse gerechten op het menu. Engeland lijkt een land van eenvoud als het op eten aankomt.

Pasta met garlic bread. Het is inderdaad brood en geen vis. En het smaakte zoals het eruit ziet.

Voor de rest blijft het moeilijk voor mij hier om te koken. Er is wel genoeg keuze als vegetariër, maar een hoop dingen die ik thuis graag eet, zijn hier gewoon niet te doen. Het smaakt zoet of naar niets. Ik dacht dat meneer Jamie O. er verstand van zou hebben en dus vestigde ik mijn hoop op zijn groene pesto. Ik zag mezelf al fantastische gerechten maken, op smaak gebracht mijn zijn pesto. Maar zelfs die is niet echt op niveau. Ik verheug me er dan ook (al weer) op om bij de AH mijn boodschappen te doen. Vermoedelijk kom ik de eerste weken thuis zo’n vijf kilo aan en ben ik niet uit de keuken weg te slaan.

Gek genoeg valt de Cheesecake Shop dan wel weer in de smaak (letterlijk en figuurlijk)

Zu hause
Zoals eerder geschreven is de allerlaatste maand in Lboro aangebroken. Naar huis gaan is heel dubbel. Stilletjes aan vind ik het wel weer mooi geweest zo. Ik heb zin om ’s avonds bij mijn lief op de bank te zitten, weer elke week met mijn liefste vriendinnetje af te spreken, bij mijn zussen langs te gaan en niet meer al mijn faciliteiten met zeven anderen te hoeven delen. Tegelijkertijd ga ik de Engelse taal missen, want het bekt zo lekker. En ik heb hier een leuk sociaal leven opgebouwd, zoals ik dat thuis niet ken. En ik ga Engeland in het algemeen missen. Het is geen land waar ik voor altijd zou willen wonen, maar het is wel het land waar ik al acht jaar lang gek op ben. Waar ik vrienden heb die ik nu gewoon met de trein kan bezoeken, in plaats van te vliegen. En het is het land waar ik geweldige ervaringen en herinneringen heb.

Hoewel het nog niet voorbij is, merk ik duidelijk dat deze ervaring zijn vruchten heeft afgeworpen. Vooral op persoonlijk vlak. Ik dacht dat ik het allemaal wel wist, ik woonde immers al drie jaar op mezelf en ik was grotendeels toch wel op mezelf aangewezen. Maar zo’n tripje naar het buitenland doet wonderen. Ik heb kanten van mezelf ontdekt waarvan ik niet wist dat ik ze had, of ik ben dingen te weten gekomen die er altijd al waren, maar waar ik gewoon niet van op de hoogte was. Ik heb over liefde, vriendschap en familie geleerd.

Voor mijn vertrek zal ik zeker nog een keer bloggen en na mijn terugkomst gaan we gewoon verder waar we waren gebleven. Voor nu zeg ik: tot de volgende keer!