Eerste paar dagen @ Lboro

Een verslagje van mijn eerste paar dagen en indrukken :)

Huisje
Mijn kamer is klein, maar fijn zullen we maar zeggen. Ik heb behoorlijk veel opbergruimte en niet veel spullen bij me, dus alles is nogal leeg. Maar gezien ik een pro ben in hamsteren, komt dat met de tijd vast wel goed ;) (ik geloof dat met een koffer terug reizen, zoals ik heen deed, geen optie gaat worden.) Er blijkt echter van alles te missen op mijn kamer (just my luck), maar dat komt helemaal goed.

Een kant van mijn kamer heb ik een beetje kunnen pimpen. Ik heb beddengoed naar mijn smaak gekocht en foto’s aan de muur gehangen. Foto’s volgen :) De andere kant van mijn kamer is nog eng leeg, maar dat komt tzt allemaal wel. Bij deze trouwens een oproep: stuur mij heel veel kaartjes en / of foto’s!

Voor de rest woon ik met zeven Engelse meisjes samen. Het merendeel heb ik inmiddels ontmoet. Ze lijken me allemaal leuk en hebben van die heerlijke Britse namen, dus dat komt goed :)

Tess, mijn mede student van de RU die hier nu ook studeert, woont in een internationaal huis, met drie andere meisjes die ook Nederlands spreken, dus het is wel fijn dat dat af en toe ook gewoon kan :)

Colleges
Vandaag heb ik mijn eerste college gehad. Gelukkig heb ik van vak kunnen wisselen. Iedereen wist wel dat ik niet zo heel veel zin had in Fascism, Media and History. Dit heb ik zonder enige problemen kunnen omwisselen voor Communication and Cultural Theory. Dit vak zou twee uur duren, maar werd ingekort tot een uur en een beetje. Het was een beetje een mengeling van aardrijkskunde en ckv op de middelbare school, dus gelukkig niet te moeilijk. Het bleek echter dat we voor dit college alleen al tien artikelen hadden moeten lezen. Niet dat we echt iets gemist hebben, maar misschien is het wel handig om goed voorbereid te zijn voor de seminars later deze week.

Morgen heb ik Producing the News. Ik heb –denk ik- in Nederland al een soortgelijk vak gehad, dus ik ben benieuwd of het er ook echt op lijkt. Heel spannend allemaal. Nu begint het pas echt!

Eerste indrukken
Overal op campus zie je joggende mensen. Niet zo vreemd, aangezien ik op een sport uni zit. Alle mensen die ik tot nu toe heb ontmoet vragen mij welke sport ik doe. Nou ja, geen enkele sport dus. Ik betwijfel echter of het mogelijk is om hier vijf maanden niet te sporten. To be continued…

Zondagavond hebben we ook nog even de Student Union bezocht. Hier zit werkelijk van alles, waaronder een uitgaansgelegenheid. Gisteravond bleek het stand up comedy te zijn, erg vermakelijk en wat mij betreft voor herhaling vatbaar :) De avond eindigde in totale shock toen het uitgaansvolk binnen liep. Ik had van mij RU / Lboro voorganger al begrepen dat de dames er zeer schaars gekleed bijliepen en dat is zeker het geval. Een beetje eng zelfs. Jassen zijn een no no en voor de rest moet je als vrouw zijnde kennelijk zo weinig mogelijk stof om je lichaam hebben.

Boodschappen doen is ook een ervaring op zich. De supermarkten zijn groot, en de producten zijn ook niet zoals je ze thuis gewend bent. De pindakaas is bijvoorbeeld superzoet. Bij mijn eerste bammetje met pindakaas zag ik de suiker gewoon zitten. Maar het went, over een paar maanden kijk ik weer vreemd op van Nederlandse pindakaas ;) Het brood is trouwens ook niet alles. In het vervolg koop ik voortaan vers brood, alleen heb je daar het probleem dat je het zelf thuis moet snijden. Ik voorzie vreemd gevormde boterhammen. Overigens ook een totaal nieuwe ervaring voor mij: zelf je boodschappen afrekenen. Als een ware caissière schuif je de producten over je bliep-vlakje (hoe noem je dat?) en rekent ook helemaal zelf af. Er staat wel een vrouwtje toezicht te houden, maar die zegt verder helemaal niets. Ik vraag me af of ze überhaupt Engels spreekt.

Het stadje Loughborough is ook wel schattig. Ik heb tot nu toe alleen het centrum echt gezien, maar ik weet eigenlijk niet of er verder ook wat te doen is. Foto’s volgen uiteraard nog :)

Voor nu hou ik me lekker bezig met mensen leren kennen en colleges volgen. Internet is een fantastisch middel en het is echt heel fijn om via facebook / msn / skype op de hoogte te blijven van jullie wel en wee. Overigens is mijn skype naam dezastreus, dus voeg me gerust toe :) Tot snel!

PS. Ik heb de eerste Engelse kat gespot (POESJE!)
PPS. Het sneeuwt nu heel lichtjes

@ Loughborough

Ik hou het voorlopig kort. Heb niet de tijd om iedereen te mailen, dus vandaar dit berichtje :)

Afscheid nemen is echt mijn sterkste kant niet. Vond het echt heel moeilijk vanochtend. Vooral omdat het allemaal nog zo vaag is: wat ga ik doen, wie ga ik ontmoeten. En tot en met juni voelt na zo’n dag als vandaag verschrikkelijk lang. Vanochtend uiteindelijk na zo’n twee uur vertraging geland op East Midlands. Ik kan bevestigen dat in Engeland de zon niet scheen, maar het regende in ieder geval niet.

Woon nu op mijn kamertje op campus. Klein maar fijn zullen we maar zeggen. Het bed is nou niet bepaald denderend (het heeft bijvoorbeeld een beetje een verend matras maar geen lattenbodem?!) en mijn beddengoed was ook niet schoon. Internet wil nog niet lukken, dus zit nu op geleend laptopje.

Vandaag twee van mijn huisgenootjes ontmoet. Leuke meisjes. Ze hebben me mee Loughborough ingenomen en ik heb wat dingetjes ingeslagen. Binnenkort maar terug gaan om mijn kamer iets meer eigen te maken.

Voel me momenteel behoorlijk ‘what have I done?!’. Heb flink wat heimwee op dit moment. Lieve aanmoedingende mailtjes, smsjes, msn berichtjes of skype chats zijn dan ook meer dan welkom ;)

Ik duik nu mijn Engelse bedje in. Zodra ik mijn internet heb kunnen instaleren zal ik wat uitgebreider updaten.

PS. Ik heb mijn eigen nummer achter gelaten in Nederland, hierop ben ik dus niet meer bereikbaar. Mail me even voor mijn tijdelijke NL nummer. Binnenkort krijg ik een engels nummer, dat laat ik tegen die tijd nog wel weten.

Loughborough Pt.III

Terwijl ik dit blogje schrijf ben ik omringd door verhuisdozen. Het duurde even, maar inmiddels begin ik wel aardig door te krijgen dat ik aan het inpakken ben omdat ik naar Engeland verhuis. Elke keer als ik denk wel klaar te zijn met inpakken vind ik ineens nog meer troep (ik dacht dat er niet zo veel troep op een kamer van 16m2 kon liggen, maar ik heb meer opbergruimte dan ik dacht. Bij terugkomst maar eens ernstig overwegen om slechts met een kast, bed en bureau te leven ;)).

Ditmaal geen hi-la-risch langdradig blogje, maar slechts een korte en eentje die alleen maar feitelijkheden bevat.

Wanneer vlieg je? 6 februari 2010

Waar ga je nu eigenlijk ook al weer heen? Naar de universiteit van Loughborough.

Waar ligt Loughborough? In Engeland, durrr. En voor de rest: google is your friend :)

Waar kan ik je bereiken? Uiteraard gewoon hier. En ook nog op msn, skype, facebook en hyves. Let op: ik neem mijn eigen telefoon niet mee.

Wanneer kom je weer terug? In april ben ik van plan heel eventjes terug te komen en vanaf juni ben ik weer permanent op Nederlandse bodem.

Ga je je blog updaten in Engeland? Tuurlijk! Ik ga mijn best doen.

Ga je nog bloggen voor je vertrekt? Yes!

Welnu, er wacht een ongeduldige koffer op me. Deze wenst gevuld te worden met L’boro-goodness. Tot blogs!

Sportwonder

Je zou het haast niet geloven, maar antisporter ik heeft besloten dat het tijd is om wat strakker in mijn velletje te gaan zitten. Na enige research heb ik een aantal oefening geselecteerd die geschikt zijn voor kneusjes zoals ik en ik ben zowaar al een aantal dagen aan het “sporten”. Waar het op neer komt is dat ik op mijn studentenkamertje upbeat rock muziek op zet en naar een Word bestandje staar met omschrijvingen die aangeven wat ik nu precies moet doen. Zojuist heb ik weer een “sportsessie” gehad (ik geloof niet dat ik gerechtigd ben om het niet tussen aanhalingstekens te schrijven) en ik voel mijn getrainde spieren op kracht proberen te komen. Als mijn spieren konden praten (en dat doen ze eigenlijk ook, maar ik bedoel met stem en al), dan zouden ze nu zeggen: Fuck Dez, wat is dit ineens? Moeten we wérken?! Wij gaan in protest en dat zal je weten ook.

Het wordt pijnlijk duidelijk (letterlijk en figuurlijk) dat ik compleet out of shape ben. Behalve zo veel mogelijk te voet doen en in het geheim op mijn kamer dansen doe ik al jaren niks meer aan beweging. Na lichamelijke opvoeding op de middelbare school hield het gewoon op. Nooit meer iets ondernomen, nooit geen zin in gehad. Tot op heden.

Het wil zelfs dat ik laatst ben wezen zwemmen. Een zwembad is een plek voor diverse mensen. Met mijn beste vriendinnetje aan mijn zijde hebben we ze allemaal gezien: de zwembad sletjes (met zaadvragende oogjes loeren zij de zwembadruimte in. Welke hottie wil zoenen met dit wulpse opdondertje?), de perverseling (men neme een duikbril, zoekt slachtoffers uit (naast zwemsletjes en wij was er niet veel keuze (en nu staan er haakjes binnen haakjes en nog een keer haakjes)), neem een flinke hap adem en bekijk van onderwater the goods (watermeloenen, haha). Als je prooi onderwater terug zwaait heeft ze het waarschijnlijk door.), de dikke kinderen (Sharona is al twaalf, dus van een kinderbuikje kun je niet echt meer spreken. Zwanger daarentegen…) en de mannen in te strakke broekjes (speedo’s en bierbuiken. Ik wil het er niet meer over hebben).

Je snapt: onmiddellijk steeg ons gevoel voor eigenwaarde. Temidden van dit volk uit Zuid (locals know what I mean) bleken wij zo slecht nog niet. Lekker normaal, lekker gewoon. Gezond lichaam. Geen overtollig vet, niet te weinig vet. Goed passende zwemkledij, niet te strak. (Dit gedeelte is overigens niet helemaal waar. Dolgelukkig ging ik voor het eerst zwemmen met mijn tres beau bikini, alleen het boekje blijkt dus niet waterproof te zijn. Zwemmen met twee handen is niet raadzaam en duiken is absoluut geen goed plan. Maar het zit in ieder geval niet te strak.) Geen vieze gewoontes. Precies goed eigenlijk.

Vanaf heden ga ik dus niet meer sporten. Ik neem een abonnement op het zwembad in Zuid en ga daar af en toe hangen. Fris, fruitig en strak zal ik het pand weer verlaten, zonder ook maar iets uitgevoerd te hebben.

Loughborough Pt.II

Ter voorbereiding van mijn Loughborough-avontuur maak ik mezelf bekend met de Engelse gewoontes. Aangezien ik er toch bijna een half jaar ga wonen is het misschien wel handig om mezelf enigszins bekend te maken met de Britse cultuur. En uiteraard neem ik jou, als trouwe lezer, ook mee op mijn avontuur. Vandaar in deze blogpost mijn culturele bevindingen tot nu toe.

• Culinair
  Jamie Oliver is mijn favo kok (hij ziet er leuk uit, hij slist zo schattig en hij kan koken. Need to say more?). Maar Mr. Oliver kookt graag Italiaans (wel very lekker) en daar leer ik natuurlijk helemaal niets van. Ik wil weten wat de Engelse pot schaft. Daarom kun je me vaak vinden in Hartley’s: een Engels winkeltje in Arnhem. De ontdekking van dit winkeltje was voor mij als Anglofiel een hoogtepunt in mijn Arnhemse bestaan. Menigmaal loop ik gewoon even binnen om naar alle spulletjes en het eten te kijken. Dan kan ik aanwijzen wat ik al eens gegeten heb (vooral chocola) en wat ik nog wil eten (nog meer chocola). Onlangs mocht er gratis geproefd worden. Feest, zeg ik je. Feest. Zelf kook ik ook wel eens een Engels gerecht. Graag deel ik nu het recept met jou, zodat je bij het lezen van mijn Engelse blogs dit smaakvolle spijs kunt nuttigen. Komt ie:

  Men neme:
  - aardappels om te poffen (moeten dus een beetje groot zijn)
  - witte bonen in tomatensaus (surprise, surprise)
  - kaas.
  Men poft de aardappels (dit kan heel makkelijk met de magnetron. Aardappels schoonmaken, gaatjes inprikken en dan lang genoeg in de magnetron, halverwege omdraaien. Ik heb ze altijd enkele minuten aan elke kant). Wanneer de aardappels zijn gepoft snijdt men ze open, vult ze met kaas en dan een flinke schep warme bonen in tomatensaus erover heen. Kan geserveerd worden met salade.

  (Degenen die denken dat ik nu een grapje maak en dit gerecht niet regelmatig eet moet ik teleurstellen.)

• Sport
  Een bekende sport in Engeland is snooker. Deze sport volg ik al jaren, al heb ik het zelf nog nooit gespeeld. Maar kijken is ook een genot. De wedstrijden die uitgezonden worden, worden alleen door mannen beoefend. Dat is al een genot op zich. Ze hebben chique pakkies aan. Nog een genot om naar te kijken. Sommige spelers zien er niet verkeerd uit (genoooot). De spelers kijken bedenkelijk en moeilijk. Ze liggen op de tafels. Ze bukken en worden van achter gefilmd. De sport wordt gespeeld met ballen. Interpreteer maar zoals je wilt. Die Engelse sporten zijn écht niet verkeerd zeg ik je. Het goede nieuws is dat Loughborough University internationaal befaamd is om de mogelijkheden en prestaties op het gebied van sport. Ik vermoed dat ik tussen de maanden februari en juni hier behoorlijk van zal profiteren. Vanaf de zijlijn uiteraard.

• Televisie
  Hier kan geen beter voorbeeld genoemd worden dan Little Britain. Engeland wordt genoemd in de titel én het is door Engelsen gemaakt. Dit programma moet dus wel een kloppend beeld schetsen van mijn toekomstige landgenoten.

  Hoeveel Martins en Lindaaa’s zal ik tegenkomen op de Campus van L’boro Uni (ik voel me inmiddels geïntegreerd genoeg, dat ik zo naar mijn toekomstige leerschool mag verwijzen.)? En zal de prime minister met zijn assistent een speech komen geven? En zal Daffyd de enige gay on campus zijn? En als ik aan het flaneren ben over de Loughboroughse wegen, roep ik dan regelmatig “I’m a lady”? Een persoon zal ik vermoedelijk niet tegenkomen in de collegebanken: Vicky Pollard.

Ik hoop je voorlopig voldoende te hebben geïnformeerd. Zelf denk ik met deze opgedane kennis goed genoeg voorbereid te zijn om volledig op te gaan in de Engelse maatschappij. I’m a lady!

Have a nice day

Ik doe niet aan afscheid nemen. Ik geloof dat iemand me zelfs al is voor geweest met een liedje genaamd Afscheid nemen bestaat niet. (Van wie het is, of hoe het klinkt zou ik niet weten. Ik weet alleen dat er een liedje is met die titel.) Dus op dit stukje op dezopkamers.co.nr, een nog kleiner stukje op het wereldwijde web, zal men geen terugblik vinden van het afgelopen jaar. Ik zal er niet bij stil staan dat het morgen niet meer 2009 is, maar 2010. Morgen is het vrijdag, bijna weekend, gewoon een nieuwe dag.

Het is niet dat jaartallen me niets doen, in tegendeel. De avond voor mijn negende verjaardag moest ik zo hard huilen. Ik wilde niet ouder worden, want dan zou ik nooit meer acht zijn. De afspraak met mijn ouders was toen dat ik misschien voor de buitenwereld wel ouder zou worden, maar voor hun bleef ik altijd acht. Nu zijn er drie dingen die in mij opkomen:
1. Die afspraak is nooit mondeling of schriftelijk verbroken, dus ik ben nog steeds acht.
2. Ik had beter een paar dagen eerder geboren kunnen worden, namelijk op 29 februari. Dan zouden mijn verjaardagen ook niet zo hard gaan.
3. Ik krijg later een verschrikkelijke midlife crisis.

En elk jaar op 31 december wanneer het ongeveer drie of zelfs vier minuten voor twaalf is, word ik zenuwachtig, schieten de beelden van het af te sluiten jaar voorbij, vraag ik me af waar de tijd in godsnaam is gebleven, moet ik afscheid nemen en krijg ik een brok in mijn keel.

Dit jaar gaan we het anders aanpakken.

In plaats van terug te blikken kan ik beter vooruit kijken. Nog een maand en dan woon ik in het land waar ik al jaren verliefd op ben. Ik geloof dat ik in de komende maanden een vette schrijfopdracht of zelfs schrijvend bijbaantje ga vinden. Ik ga hard werken om mijn bachelor te halen. Ik zie in het najaar wat reisjes naar een zonnig land (niet Engeland dus). Ik ga het nieuwe jaar vieren, want ik geloof dat dit een druk, leervol en bijzonder jaar gaat worden. Oh, en geloof dat ik vanavond 27.5 miljoen euro ga winnen. De tijd zal het allemaal uitwijzen. Maar morgen gewoon weer dag.

Gelukkig nieuwjaar en een fijne dag morgen.

(De titel van deze blog komt overigens uit een film die 16 of 17 jarige ik helemaal fantastisch vond. Koekjes (vers gebakken) voor degene die weet welke film het is.)

Meelopertje

Wegens weeromstandigheden is er geen blog mogelijk vandaag.

Wij raden u sterk aan niet de digitale snelweg op te gaan, indien u niet online hoeft te zijn.